عاشقانه

چند وقت پیش با یکی از دوستان صحبت میکردم که شوهر احساسی ای داشت و راضی نبود از احساساتی بودن همسرش،عقیده ش این بود که شوهر منطقی بهتره و تو زندگی من باید این منطق رو جبران کنم تا زندگی به تعادل برسه و این اصلا خوب نیست و این حرفا...من هم برعکس اون طرفدار شوهر احساسی بودم و فکر میکنم شوهر منطقی زندگی رو به سردی و رکود سوق میده...هرچند خیلی ابعاد این موضوع رو برای هم باز نکردیم ولی واقعا اینکه خیلی وقتا به این فکر میکنی که برای یه آدم که کلی اولویت ها و کارها داره و ابراز چندانی هم نداره چه جایگاهی داری خسته و سردت میکنه...کم کم احساسات آدم خاموش میشه..اینکه هر صحبتی کنی جواب بگیری من چند سال همینجور بودم منو بپذیر و امثال این حرفها آدم رو عمی...